Koeienhuid

Style Hunters Veendam

Leuk, leuk, leuk! Vandaag is de opening van Style Hunters Market! Afgelopen dagen kreeg je de mogelijkheid om je kast te vullen met spulletjes die je wilt verkopen en ik kan zeggen kast 16 is van Juffrouw Lanterfant.
Nieuwsgierig geworden? Wip vandaag even lang en bekijk op je gemak de leuk ingerichte kasten onder het genot van een hapje en een drankje!

IMG_3902.JPG

Tassenmania

Om een tas te naaien, moet je een erg goede naaister zijn, dacht ik altijd. Ik heb het dan over de netjes afgewerkte tas met zowel rits àls binnenvakje ( vaak ook met rits) en keurige rechte naadjes. Je moet patroon kunnen lezen en deze keurig overnemen mèt naadtoeslag of juist zonder. M’n ogen vlogen dan weer over de werkbeschrijving, f#ck waar stond het ook alweer? En vaak als ik na uren tekenen, spelden, knippen, rijgen ( deed ik stiekem nooit en daar ging het misschien ook al wel mis) en naaien het werk omdraaide, zat alles schots en scheef. Ik smeet het nog net niet in de hoek, maar het belandde in de mislukte projecten mand.
Oke dacht ik dan, dit kan ik dus niet. Of eigenlijk moest ik denken “nog” niet, want een tijdje geleden kwam ik zo’n leuk patroon tegen van een weekend tas dat ik het miet kon laten om het nog een kans te geven.
And guess what! Ik kan het! Ik kan een tas naaien mèt rits, binnenvoering en behoorlijk rechte naadjes!! Ik had hem helemaal in elkaar op het laatste stukje na (zodat je hem nog binnenste buiten kan keren) en toen kwam het spannende moment. Langzaam pielde ik hem door het gat, streek alle naden glad, prikte de hoekjes uit en tot mijn verbazing klopte het! Alles klopte! Dat moment geeft zo’n goed gevoel, moeilijk uit te leggen, misschien een beetje te vergelijk met toen je vroeger een analoog rolletje inleverde bij de fotograaf. Stiekem een vluchtige blik in het envelopje, want meneer de fotograaf hoefde niet gelijk je hele privé leven in kaart te krijgen ( later bedacht ik me pas dat hij ook degene waarschijnlijk was die ze ontwikkelde haha) en thuis gekomen ging je alle foto’s één voor één bestuderen. En was het dan geen prachtig gevoel als ze allemaal super gelukt waren? Juiste lichtval, afstand of hoek. Nou daar lijkt het wel wat op. 😊
Mijn eerste èchte tas! In mijn euforie heb ik er direct nog 3 gemaakt en er zullen nog velen volgen, want MAN wat is dit leuk om te doen!
Zie hieronder de foto’s.

20140712-185842-68322441.jpg

20140712-185842-68322758.jpg

20140712-185842-68322656.jpg

20140712-185842-68322554.jpg

Mislukt project…

Sinds 2008 is mijn woning annex atelier. Zijn rondslingerende stofjes, draden, naalden (tot ergernis van huisgenoten), inspirerende plaatjes, studs, koeienhaar ed. het levendige bewijs van mijn creatieve uitspattingen. Ideeën te over, materiaal in overvloed (noem iets en ergens in dit hobby-huis is datgene te vinden), maar helaas vaak niet genoeg tijd om de rust te vinden en not-to-be-dictated-by-a-watch.
Maar aangezien mijn voornemen is meer lanterfanten, heb ik gister een heerlijk middagje aangelummeld in mijn creatieve chaos.
Zoals ik al zei: ideeën te over, maar 1 ding wat ik al heel lang wilde proberen is het verven van koeienhuid. Tijdens mijn lanterfant middag in de stad vond ik textielverf van Dylon. Na wikken en wegen uiteindelijk olijfgroen, flamingoroze en bahamablue afgerekend (samen met de kralen van de ieniemienie missie).
Ik had nog wat vellen witte koeienhuid en na wat armbanden, een telefoonhoesje en wat hartjes uitgeknipt te hebben, het prutje volgens de beschrijving klaargemaakt en langzaam en vol spanning de harige accessoires ondergedompeld. Langzaam vond de verkleuring plaats tijdens het roeren. Na roeren en roeren en roeren en nog eens roeren kwam de teleurstelling om de hoek loeren. De achterkant kreeg een prachtige olijfgroene kleur, maar de haartjes kregen een onbestemd valig minterig kleurtje. Al met al 3 uur laten trekken i.p.v. de 45 minuten op de verpakking.
Ik was er toch echt van overtuigd dat het zou lukken en speurde internet af voor de oplossing. Helaas heb ik niks kunnen vinden over het verven van huiden, maar manlief kwam met een geniale oplossing…gewoon even Milka vragen hoe hun dat doen met hun koeien.
En als troost nam hij een dikke reep Milka chocolade mee. Wie wordt daar nu niet vrolijk van :).
image