Style Hunters Veendam

Leuk, leuk, leuk! Vandaag is de opening van Style Hunters Market! Afgelopen dagen kreeg je de mogelijkheid om je kast te vullen met spulletjes die je wilt verkopen en ik kan zeggen kast 16 is van Juffrouw Lanterfant.
Nieuwsgierig geworden? Wip vandaag even lang en bekijk op je gemak de leuk ingerichte kasten onder het genot van een hapje en een drankje!

IMG_3902.JPG

Keep calm and do yoga!

Sinds ik 2 dochters op de wereld heb gezet, begint mijn onderrug na een aantal uren te hebben gelopen ( geslenterd) te protesteren. Zo stond ik op Lowlands tussen duizenden festivalgangers die het eelt op hun handen klapten tijdens een optreden van QOTSA, me op een halve vierkante meter in allerlei posities te manoeuvreren om het concert uit te ‘staan’. Een zeurderig gevoel in de 2 kuiltjes in m’n onderrug bepaalde m’n beweging en wellicht had ik, als ik een ware fan was geweest, minder last ondervonden, was ik meer in de muziek op gegaan en vloog het uur voorbij. Helaas! Ro daarentegen zag zijn favo band voor de vijfde keer en ging heerlijk uit zijn dak. Kijk, daar kan ik dan wel weer van genieten.

Maar die onderrug… daar gaan we nu wel even wat aan doen! Na wat gelezen te hebben ( m’n kast staat vol met tijdschriften, boeken en dvd’s over yoga) over yoga heb ik m’n eerste les vastgelegd in m’n agenda. Goed voor body & mind! Het verstevigd je spieren en zo al niet nog belangrijker leegt het je hoofd. Nu rest mij alleen nog de leuke taak om een gezellig plekje in te richten in huis om de oefeningen te herhalen iedere ochtend 😁.

IMG_3828.PNG

Festival Zoet

De tweede dag zit er alweer op! Wat vliegt de tijd om en dat komt natuurlijk omdat we het weer erg naar ons zin hebben. Leuke stands, gezellige standhouders, leuk publiek en ook weer erg schattige kinderen die zich door ons willen laten schminken, want ook dat doen wij. Het moment dat je een spiegeltje voor houdt bij een geschminkt kind en je ziet een voorzichtige verlegen glimlach verschijnen op het gezicht is zo vertederend! Af en toe komen sommige meisjes nog even hun door zoetigheid verdwenen lipstickje bij werken. En de jongens schijnen ineens te kunnen grommen als een tijger na een vijftal minuten in de schminkstoel. Ik blijf het erg leuk vinden.

Net als ons zijn er meerdere standhouders die naast hun producten ook een workshop of een andere activiteit aanbieden. Zo kun je een soesjestaart maken of je eigen snoeppot kleien op een originele pottenbakkers draaitafel en dat kon ik natuurlijk niet aan m’n neus voorbij laten gaan. Met een flashback naar de film Ghost :-)) en na een hoop geklieder en gespetter liep ik met een glimlach en broek vol kleispetters trots terug met m’n scheve snoeppot. Best nog wel lastig!

Genoeg te doen dus op Festival Zoet en echt de moeite waard om morgen op de laatste dag nog even langs te komen. Voor info kun je terecht op http://www.b-event.nl

IMG_3782.PNG

Tassenmania

Om een tas te naaien, moet je een erg goede naaister zijn, dacht ik altijd. Ik heb het dan over de netjes afgewerkte tas met zowel rits àls binnenvakje ( vaak ook met rits) en keurige rechte naadjes. Je moet patroon kunnen lezen en deze keurig overnemen mèt naadtoeslag of juist zonder. M’n ogen vlogen dan weer over de werkbeschrijving, f#ck waar stond het ook alweer? En vaak als ik na uren tekenen, spelden, knippen, rijgen ( deed ik stiekem nooit en daar ging het misschien ook al wel mis) en naaien het werk omdraaide, zat alles schots en scheef. Ik smeet het nog net niet in de hoek, maar het belandde in de mislukte projecten mand.
Oke dacht ik dan, dit kan ik dus niet. Of eigenlijk moest ik denken “nog” niet, want een tijdje geleden kwam ik zo’n leuk patroon tegen van een weekend tas dat ik het miet kon laten om het nog een kans te geven.
And guess what! Ik kan het! Ik kan een tas naaien mèt rits, binnenvoering en behoorlijk rechte naadjes!! Ik had hem helemaal in elkaar op het laatste stukje na (zodat je hem nog binnenste buiten kan keren) en toen kwam het spannende moment. Langzaam pielde ik hem door het gat, streek alle naden glad, prikte de hoekjes uit en tot mijn verbazing klopte het! Alles klopte! Dat moment geeft zo’n goed gevoel, moeilijk uit te leggen, misschien een beetje te vergelijk met toen je vroeger een analoog rolletje inleverde bij de fotograaf. Stiekem een vluchtige blik in het envelopje, want meneer de fotograaf hoefde niet gelijk je hele privé leven in kaart te krijgen ( later bedacht ik me pas dat hij ook degene waarschijnlijk was die ze ontwikkelde haha) en thuis gekomen ging je alle foto’s één voor één bestuderen. En was het dan geen prachtig gevoel als ze allemaal super gelukt waren? Juiste lichtval, afstand of hoek. Nou daar lijkt het wel wat op. 😊
Mijn eerste èchte tas! In mijn euforie heb ik er direct nog 3 gemaakt en er zullen nog velen volgen, want MAN wat is dit leuk om te doen!
Zie hieronder de foto’s.

20140712-185842-68322441.jpg

20140712-185842-68322758.jpg

20140712-185842-68322656.jpg

20140712-185842-68322554.jpg

Opruimwoede

Ineens vloog het me aan! En dat is maar goed ook, want eens in de zoveel tijd dan is m’n freubelhok een bende!
Ik heb er een handje van om met meerdere projecten tegelijk bezig te zijn en alles wat ik daarbij gebruik, denk te gebruiken en als inspiratie dienst doet, wordt neer gestald op tafel, de lounge bank en als dat vol ligt op de grond.
Langzaam kruipt de chaos steeds dichter om me heen en kom ik twisterend uit m’n hok.

Gisteravond begon het gekriebel. Voor de zoveelste keer de stofschaar kwijt, waar zijn de spelden (paniekerig naar de vloer kijkend, we hebben nl. 2 kittens en alles wat blinkt is graaigoed)? En langzaam aan begint het opruimen. Ook opruimen wordt niet gepland, maar ontstaat ineens. Boeken op een stapeltje, linten in een bak ( vervolgens in een nog grotere bak, omdat er in de kast ook nog een zak vol lintjes lag en onder de tafel nog een bakje) een mooie oude witte koffer wordt gebombardeerd tot lapjesmand. Kast leeg en opnieuw indelen. Gereedschap allemaal bij elkaar zoeken en in een oude broodtrommel.
En toen viel mijn oog op de stellingkast. Pfff….. Lijsten met borduurwerk, wollendekens, retrostoffen, kussens af en onaf, vulling en ga zo maar door kris kras door elkaar. En dan te bedenken dat er in de schuur ook nog 2 kasten staan te wachten op een wonder.
Maarrr het einde is vandaag in zicht en ik krijg spontaan weer zin om bezig te gaan!

20140707-153413-56053847.jpg

Fanatisme

Ergens in mij zit een gen voor structuur en doorzettingsvermogen. Ik heb het al eens bewezen en nu zullen mij-kenners bij dit verhaal denken “daar komt ze weer”.
Toen ik zwanger was van mijn oudste moest ik tijdens de pret-echo op mijn zij liggen. Door mijn zeer goed getrainde buikspieren konden ze de baby niet goed zien.
Dit is dus het bewijs! Ik trainde iedere ochtend en avond mijn buik-, billen-, arm- en beenspieren!! Zelfs bij ziekte, vermoeidheid, tijdens vakanties of half beschoten na een feestje…ik sloeg geen dag over. Overslaan betekende voor mij het begin van het einde.

Vaak heb ik geprobeerd dit weer op te pakken en net zo vaak was ik weer Sjaak afhaak. Ondanks dat ik me nog heel goed kan herinneren hoe fijn ik me erbij voelde.

Na de Libelle Zomerweek (lekker dikkedakken voor de camper) en onze huwelijksreis ( tapas, broodjes aioli, olijven en vergeet niet de lekkere biertjes) heeft m’n lief 3 kilo meer om van te houden. Nu weet ik ook dat die 3 kilo echt niet het einde van de wereld betekend, maar ik voel me er niet happy bij. Het eerste bezoekje aan de sportschool zit er dan ook alweer op en na afloop zeg ik, terwijl we aan de bar nog even zo’n mierzoet sportdrankje naar binnen klokken, ” ik voel m’n fanatisme opkomen” op zij kijkend. Ik zie m’n man’s ( 😊 ) mondhoeken omkrullen. ” Ja, ja “, kijk ik beschaamd, wetende dat het aan opportunistische genen mij niet ontbreekt.

Libelle Zomerweek

Van 12 mei t/m 18 mei staat Juffrouw Lanterfant in Almere tijdens de Libelle Zomerweek…
Zo lantefanterig is dat niet, want er komt behoorlijk wat bij kijken. Miep-rijder en ik vinden dit toch wel echt de-grote-mensen-wereld. Was het voorheen kneuterigheid op en top (en dat is het nog steeds), wordt er nu toch wel wat professionaliteit verlangt.

Maarrr de camper is geregeld, plekje op de camping gereserveerd en is er een enorme gehalte “word je blij van”.

M’n naaimachine roept….ajuus!

Onbewust lanterfanten

Ik knipperde en was het zojuist nog vrijdagavond 19:00, nu is het maandagnacht na twaalven. Het weekend speelt zich nog een keer als een film door m’n hoofd met een paar wazige fragmenten tussendoor.
Ik heb dat soms. Ineens mis ik een stuk tijd. Kijk ik op de ovenklok in de keuken, de enige klok trouwens in huis op de mobieltjes en iPad na, en is de 4 veranderd in een 6. Poefff 2 uur weg, foetsie. Poefff weer een half uur weg. Vooral op maandag, mijn vrije dag. Eigenlijk de dag dat alles moet gebeuren, want na maandag beland ik weer in het rad van de week, waar ik ’s ochtends in stap en ’s avonds laat weer uitgeslingerd word. Maar als al die uurtjes zomaar oplossen, gaat er natuurlijk niks gebeuren. Althans niet fysiek.
Ik heb eens geprobeerd om een to do lijst voor de maandag te maken, maar net als boodschappenlijstjes bleef ook deze liggen waar hij was ontstaan. Een juffrouw lijstje zal ik dan ook nooit worden.
En ach onbewuste lanterfant momenten zijn altijd nog beter dan geen!

Dromen najagen…

Zo’n 5 à 6 jaar geleden, was ik bijna met mijn hele meuk verhuisd naar een huisje in een winkelstraat. Nu is dat niet zo bijzonder, maar dat huisje was meer dan een gewoon huis. Het had een etalage. Een partij ramen over de hele breedte. En achter die ramen bevond zich een ruimte van zo’n 12 bij 6 meter. In die tijd verslond ik al mijn vrije uurtjes aan het fröbelen met stoffen, pimpen van meubeltje en opdirken van lampenkappen. Mijn huis stond vol met misschien wel 20 stoelen, 30 kappen en de kasten puilde uit van de retro- en nieuwe stoffen. Vaak hoorde ik ’s nachts: ” Dit is het nieuws van 3 uur”.
De teleurstelling kwam na lang contact te hebben gehad met de gemeente, die met de mededeling kwam dat er geen winkelbestemming zat op het pand. De sleutel van mijn winkel hing op dat moment al aan mijn sleutelbos en verslagen haalde ik die er weer af.
Na nog een paar week hoopvol op zoek te zijn geweest naar een ander pand met belofte, viel mijn droom in duigen en legde ik me neer bij het feit dat het nog niet mijn tijd was.

Jaren vlogen voorbij en er werd nog steeds op los gecreëerd. Soms als nachtbraker, maar af en toe hield ik ook wel eens een winterslaap. De inspiratie was dan ver te zoeken. Als de mensen om mij heen dan vervolgens werden aangepord voor de lente schoonmaak, begonnen bij mij de creatieve kriebels op te borrelen.

Kort geleden werd mijn droom weer aangewakkerd. Niet alleen door de leuke winkeltjes die, zoals ik al eerder zei, als paddestoelen uit de grond ploppen in Groningen, maar ook door 2 vrouwen hier in de buurt. Zij hebben de ballen om het gewoon te doen! Zij hebben hun droom verwezenlijkt en staan nu 6 dagen in de week te schijnen in hun winkel genaamd “Style Hunters”. Hoe geweldig moet dat voelen! En nu schreeuwt in mij een stem “Ik wil dat ook!!”. Ik wil ook mijn droom verwezenlijken. Ik wil uit de grond ploppen, ballen hebben en schijnen. Ik overstroom van groots en meeslepende ideeën die door elkaar heen vloeien in een chaotische brij, maar langzaam aan worden ze concreter en begint zich er een concept te vormen. En eerlijk gezegd een verdraaid goed concept. Één die bij mij past, die ik aan trek als een warme jas. Één waar ik in geloof. Is dat niet de basis van succes?
Succes in de betekenis van iets doen met heel veel plezier, waar je achterstaat en in geloofd.

Dus wie weet plopt er straks wel een “Juffrouw Lanterfant” uit de grond in een gezellig straatje in Groningen!

image

Vrijdag

De vrijdag in huize Lanterfant is alles behalve een lanterfanterige dag. De jongste van mij moet naar school gebracht worden en sinds we verhuisd zijn is de kloof van 50 m. veranderd naar 12 km.

Vervolgens gaan we beide naar kantoor. Tegen half 3 pluk ik de jongste weer van school. Aan het einde van de dag wordt de week van 17:00-19:00 afgesloten met een borrel, ondertussen met 1 oog op de klok ( ben namelijk een “tijdloos” figuur) en als de wijzer op half 6 staat schiet ik naar de appie voor het avondeten en dan door naar huis.
De oudste moet om 19:00 aanwezig zijn op scouting, ook weer 12km richting Noord-Oost. We zijn er achter gekomen dat tijdloosheid hier niet wordt geapprecieerd en dus rij ik harder dan toegestaan met een stresskipje richting de mensen van de klok.
Tegen negenen wordt er geacht dat we vooraan de weg op haar wachten (ons coolfactor is te laag om dichter bij het gebouw te mogen staan).
Uiteindelijk tegen half tien gaan de beentjes omhoog en denken we “Zo, dit hebben we weer gehad”.

Fijn weekend!