Vondsten

Verliefd…

Ik ben verliefd…
Ik heb het eigenlijk nog nooit zo te pakken gehad van iets levenloos, iets materieels, wat niet ademd, onroerendgoed zeg maar.. Een hoopje stenen met een lapje grond. Als er iemand is die niet materieel ingesteld is dan ben ik het. Ik zou gelukkig zijn als mamaloe wonende in een caravan, maar ooh wat een mooi hoopje stenen.

Liefde en ik zijn af en toe heup aan heup aant koekeloeren op internet. We willen weg van hier en graag naar daar… Daar is knus, warmte, ruimte, adem, natuur, lege horizon en vrij.
Althans zo waren we overeen gekomen. Maar daar is veranderd. Daar is nu een hoopje stenen, veel fietsers, toeterende auto’s, busbanen en een kwartier in de file staan om daar weg te komen. Maar daar is wel daar! En daar is waar ik wil zijn.
En liefde? Liefde is in de war van mijn omschakeling. Was ik eerst overtuigd van een aantal hectare vrijheid, ben ik nu overdonderd van een geweldig hoopje Pipi Langkous stenen in de binnenstad van Groningen.
Een hoopje stenen die wat hout ondersteund genaamd veranda, die samen met lood wat glas vasthoudt in de meest mooie patronen, die een trap ondersteund waar Maria in the Sound of Music jaloers op zou zijn geweest. Ik ga natuurlijk niet verklappen waar dat hoopje ligt. Straks liggen er meer wannabe pipi’s op de loer….

image

Wie het kleine niet eert…

Precies… is het grote niet weerd…

De laatste tijd poppen de creatieve handgemaakte design winkeltjes in Groningen als paddestoelen uit de grond. Ik word daar heel erg blij van. Het leuke van deze winkeltjes is dat ze hippe, vaak ecologisch verantwoorde producten van net-uit-de-dop-designers aanbieden in hun vaak ook erg inspirerende ingerichte winkeltjes. Veel producten zijn gemaakt van recycle materiaal. Zoals oude wollen dekens (heb ik zelf ook nog een stuk of 20 van liggen) of oude plastic boodschappentassen (wie heeft die niet in huis..), maar ook van kurk zie je de mooiste creaties voorbij komen. Sieraden, tassen of bijvoorbeeld iPhone hoesjes.

Afgelopen weekend liep ik zo’n winkel binnen en van de vorige keer had ik onthouden dat ze in allerlei kleuren retrobehang aanboden. Helaas was dat uitverkocht, maar bij de kassa liep ik weer tegen hetzelfde trommeltje aan als de vorige keer. Een trommeltje met oude reclame sleutelhangers. Je kent ze wel de miniatuurtjes wasmiddel of Flipje van de Betuwe jam.
Afgelopen keer kocht ik daar een poppetje gebogen in de letter R. Beginletter van mister wonderful. Eigenlijk als je hem heel goed bekeek was het een letter P, maar ach it’s all in the eye of the beholder.
Dit keer graaide ik erdoor heen en bleef er aan mijn vinger een super mini theepotje hangen. Ik hou van oude theepotten. Vooral die met zo’n mooi dikke buik tuit, gebloemd en ruimte biedt voor in ieder geval een liter thee.
Deze deed dat natuurlijk niet, maar blij werd ik er wel van en dus ging ik hem afrekenen.
1 euro, zei een leuke mevrouw ( zo een die ook precies in zo’n leuk winkeltje past). Kan ik pinnen? Was mijn wedervraag. Nou…kwam er twijfelend uit die leuke vrouw. En vervolgens stelde ze voor dat zij de sleutelhanger voor mij zou gaan betalen. Och nee, maar dat wilde ik niet! Ik gooide m’n tas onderste boven, iets wat ik beter niet had kunnen doen ( snoeppapiertjes, verkleurde fishermens, onderdelen van pennen en een tampon rolde over de toonbank). Uiteindelijk wist ik nog 0,85 cent te voorschijn te toveren en daarmee sloten we de koop.
Voortaan maar wat meer money in the pocket meenemen.

image

Pretty Cowgirl Boots

Ik kan me geen leukere bezigheid voorstellen dan lanterfanten. En eerlijk gezegd ben ik er een kei in. Heerlijk aanrommelen in huis, van tijdschriftje naar tijdschriftje, met een kop koffie dromerig voor me uit staren, bladeren door m’n creatieve boeken, en dat zijn er nogal wat! Maar ook zonder doel ronddolen door de stad, nieuwe winkeltjes ontdekken of een stuk appeltaart met slagroom wegpeuzelen in m’n favourite restaurant.

Afgelopen jaar heb ik te weinig gehoor gegeven aan mijn drang tot lanterfanten. We, mijn dochters (11 en 12) en ik, zijn samen gaan wonen met de leukste man op deze aardbol en zijn lieve dochter (sweet 16). Dat heeft wat voeten in de aarde gehad, maar daarover later meer :). Mijn voornemen voor dit jaar is dan ook ” Een dag niet gelanterfant is een dag niet geleefd”.

Afgelopen zaterdag ben ik dan ook heerlijk de stad in gegaan, met stiekem dan wel een ieniemienie missie nl. kralen kopen bij de Pippoo’s. Maar verder geheel doelloos. In een van de smalle straatjes die uitloopt op de binnenstad van Groningen bleef ik stilstaan voor de uitnodigende etalage van een vintage winkel. Ik hou van vintage winkels. Het doet me denken aan vroeger bij mijn oma op zolder. Alsof er in ieder laatje en achter elk deurtje een schat opduikt.
Ik stapte naar binnen en nog voordat de rinkelende deur in het slot viel, stonden mijn ogen in de eksterstand. Rekken vol leren jassen, vintage jurkjes, bloesjes en rokken. Hangers met sjaaltjes, riemen, tassen en sieraden. En helemaal achter in de winkel zagen mijn eksterogen een paar prachtige laarzen staan. Zo’n paar dat ik altijd al had willen hebben. Zo’n paar die me in mijn leven al heel wat teleurstelling heeft gebracht, aangezien maat 42 bijna niet mee doet in de wereld van schoenen. En als zo’n paar al achter in de winkel op een rekje tussen een luttel aantal andere schoenen stond in maat 42, niet paste (grrrmll…). Vaak komt zo’n paar uit Spanje of Italië en daar meten ze met andere maten. Op mijn gezicht verscheen een smile van oor tot oor, want in slordig geschreven cijfers stond er 43 op het plakkertje. Met een plof lag mijn tas op de grond gevolgd door mijn zevenmijls-uggs en gleden mijn voeten hoopvol naar binnen. Geen knelpuntjes, lekker voetbed en beweegbare tenen, m.a.w. ze zaten als gegoten en niet veel later liep ik als happy eigenaar van de cowgirl boots de winkel uit.
Happy lanterfant day!

image