Eigen creaties

Dromen najagen…

Zo’n 5 à 6 jaar geleden, was ik bijna met mijn hele meuk verhuisd naar een huisje in een winkelstraat. Nu is dat niet zo bijzonder, maar dat huisje was meer dan een gewoon huis. Het had een etalage. Een partij ramen over de hele breedte. En achter die ramen bevond zich een ruimte van zo’n 12 bij 6 meter. In die tijd verslond ik al mijn vrije uurtjes aan het fröbelen met stoffen, pimpen van meubeltje en opdirken van lampenkappen. Mijn huis stond vol met misschien wel 20 stoelen, 30 kappen en de kasten puilde uit van de retro- en nieuwe stoffen. Vaak hoorde ik ’s nachts: ” Dit is het nieuws van 3 uur”.
De teleurstelling kwam na lang contact te hebben gehad met de gemeente, die met de mededeling kwam dat er geen winkelbestemming zat op het pand. De sleutel van mijn winkel hing op dat moment al aan mijn sleutelbos en verslagen haalde ik die er weer af.
Na nog een paar week hoopvol op zoek te zijn geweest naar een ander pand met belofte, viel mijn droom in duigen en legde ik me neer bij het feit dat het nog niet mijn tijd was.

Jaren vlogen voorbij en er werd nog steeds op los gecreëerd. Soms als nachtbraker, maar af en toe hield ik ook wel eens een winterslaap. De inspiratie was dan ver te zoeken. Als de mensen om mij heen dan vervolgens werden aangepord voor de lente schoonmaak, begonnen bij mij de creatieve kriebels op te borrelen.

Kort geleden werd mijn droom weer aangewakkerd. Niet alleen door de leuke winkeltjes die, zoals ik al eerder zei, als paddestoelen uit de grond ploppen in Groningen, maar ook door 2 vrouwen hier in de buurt. Zij hebben de ballen om het gewoon te doen! Zij hebben hun droom verwezenlijkt en staan nu 6 dagen in de week te schijnen in hun winkel genaamd “Style Hunters”. Hoe geweldig moet dat voelen! En nu schreeuwt in mij een stem “Ik wil dat ook!!”. Ik wil ook mijn droom verwezenlijken. Ik wil uit de grond ploppen, ballen hebben en schijnen. Ik overstroom van groots en meeslepende ideeën die door elkaar heen vloeien in een chaotische brij, maar langzaam aan worden ze concreter en begint zich er een concept te vormen. En eerlijk gezegd een verdraaid goed concept. Één die bij mij past, die ik aan trek als een warme jas. Één waar ik in geloof. Is dat niet de basis van succes?
Succes in de betekenis van iets doen met heel veel plezier, waar je achterstaat en in geloofd.

Dus wie weet plopt er straks wel een “Juffrouw Lanterfant” uit de grond in een gezellig straatje in Groningen!

image

Mislukt project…

Sinds 2008 is mijn woning annex atelier. Zijn rondslingerende stofjes, draden, naalden (tot ergernis van huisgenoten), inspirerende plaatjes, studs, koeienhaar ed. het levendige bewijs van mijn creatieve uitspattingen. Ideeën te over, materiaal in overvloed (noem iets en ergens in dit hobby-huis is datgene te vinden), maar helaas vaak niet genoeg tijd om de rust te vinden en not-to-be-dictated-by-a-watch.
Maar aangezien mijn voornemen is meer lanterfanten, heb ik gister een heerlijk middagje aangelummeld in mijn creatieve chaos.
Zoals ik al zei: ideeën te over, maar 1 ding wat ik al heel lang wilde proberen is het verven van koeienhuid. Tijdens mijn lanterfant middag in de stad vond ik textielverf van Dylon. Na wikken en wegen uiteindelijk olijfgroen, flamingoroze en bahamablue afgerekend (samen met de kralen van de ieniemienie missie).
Ik had nog wat vellen witte koeienhuid en na wat armbanden, een telefoonhoesje en wat hartjes uitgeknipt te hebben, het prutje volgens de beschrijving klaargemaakt en langzaam en vol spanning de harige accessoires ondergedompeld. Langzaam vond de verkleuring plaats tijdens het roeren. Na roeren en roeren en roeren en nog eens roeren kwam de teleurstelling om de hoek loeren. De achterkant kreeg een prachtige olijfgroene kleur, maar de haartjes kregen een onbestemd valig minterig kleurtje. Al met al 3 uur laten trekken i.p.v. de 45 minuten op de verpakking.
Ik was er toch echt van overtuigd dat het zou lukken en speurde internet af voor de oplossing. Helaas heb ik niks kunnen vinden over het verven van huiden, maar manlief kwam met een geniale oplossing…gewoon even Milka vragen hoe hun dat doen met hun koeien.
En als troost nam hij een dikke reep Milka chocolade mee. Wie wordt daar nu niet vrolijk van :).
image