Maand: februari 2014

Onbewust lanterfanten

Ik knipperde en was het zojuist nog vrijdagavond 19:00, nu is het maandagnacht na twaalven. Het weekend speelt zich nog een keer als een film door m’n hoofd met een paar wazige fragmenten tussendoor.
Ik heb dat soms. Ineens mis ik een stuk tijd. Kijk ik op de ovenklok in de keuken, de enige klok trouwens in huis op de mobieltjes en iPad na, en is de 4 veranderd in een 6. Poefff 2 uur weg, foetsie. Poefff weer een half uur weg. Vooral op maandag, mijn vrije dag. Eigenlijk de dag dat alles moet gebeuren, want na maandag beland ik weer in het rad van de week, waar ik ’s ochtends in stap en ’s avonds laat weer uitgeslingerd word. Maar als al die uurtjes zomaar oplossen, gaat er natuurlijk niks gebeuren. Althans niet fysiek.
Ik heb eens geprobeerd om een to do lijst voor de maandag te maken, maar net als boodschappenlijstjes bleef ook deze liggen waar hij was ontstaan. Een juffrouw lijstje zal ik dan ook nooit worden.
En ach onbewuste lanterfant momenten zijn altijd nog beter dan geen!

Dromen najagen…

Zo’n 5 à 6 jaar geleden, was ik bijna met mijn hele meuk verhuisd naar een huisje in een winkelstraat. Nu is dat niet zo bijzonder, maar dat huisje was meer dan een gewoon huis. Het had een etalage. Een partij ramen over de hele breedte. En achter die ramen bevond zich een ruimte van zo’n 12 bij 6 meter. In die tijd verslond ik al mijn vrije uurtjes aan het fröbelen met stoffen, pimpen van meubeltje en opdirken van lampenkappen. Mijn huis stond vol met misschien wel 20 stoelen, 30 kappen en de kasten puilde uit van de retro- en nieuwe stoffen. Vaak hoorde ik ’s nachts: ” Dit is het nieuws van 3 uur”.
De teleurstelling kwam na lang contact te hebben gehad met de gemeente, die met de mededeling kwam dat er geen winkelbestemming zat op het pand. De sleutel van mijn winkel hing op dat moment al aan mijn sleutelbos en verslagen haalde ik die er weer af.
Na nog een paar week hoopvol op zoek te zijn geweest naar een ander pand met belofte, viel mijn droom in duigen en legde ik me neer bij het feit dat het nog niet mijn tijd was.

Jaren vlogen voorbij en er werd nog steeds op los gecreëerd. Soms als nachtbraker, maar af en toe hield ik ook wel eens een winterslaap. De inspiratie was dan ver te zoeken. Als de mensen om mij heen dan vervolgens werden aangepord voor de lente schoonmaak, begonnen bij mij de creatieve kriebels op te borrelen.

Kort geleden werd mijn droom weer aangewakkerd. Niet alleen door de leuke winkeltjes die, zoals ik al eerder zei, als paddestoelen uit de grond ploppen in Groningen, maar ook door 2 vrouwen hier in de buurt. Zij hebben de ballen om het gewoon te doen! Zij hebben hun droom verwezenlijkt en staan nu 6 dagen in de week te schijnen in hun winkel genaamd “Style Hunters”. Hoe geweldig moet dat voelen! En nu schreeuwt in mij een stem “Ik wil dat ook!!”. Ik wil ook mijn droom verwezenlijken. Ik wil uit de grond ploppen, ballen hebben en schijnen. Ik overstroom van groots en meeslepende ideeën die door elkaar heen vloeien in een chaotische brij, maar langzaam aan worden ze concreter en begint zich er een concept te vormen. En eerlijk gezegd een verdraaid goed concept. Één die bij mij past, die ik aan trek als een warme jas. Één waar ik in geloof. Is dat niet de basis van succes?
Succes in de betekenis van iets doen met heel veel plezier, waar je achterstaat en in geloofd.

Dus wie weet plopt er straks wel een “Juffrouw Lanterfant” uit de grond in een gezellig straatje in Groningen!

image

Vrijdag

De vrijdag in huize Lanterfant is alles behalve een lanterfanterige dag. De jongste van mij moet naar school gebracht worden en sinds we verhuisd zijn is de kloof van 50 m. veranderd naar 12 km.

Vervolgens gaan we beide naar kantoor. Tegen half 3 pluk ik de jongste weer van school. Aan het einde van de dag wordt de week van 17:00-19:00 afgesloten met een borrel, ondertussen met 1 oog op de klok ( ben namelijk een “tijdloos” figuur) en als de wijzer op half 6 staat schiet ik naar de appie voor het avondeten en dan door naar huis.
De oudste moet om 19:00 aanwezig zijn op scouting, ook weer 12km richting Noord-Oost. We zijn er achter gekomen dat tijdloosheid hier niet wordt geapprecieerd en dus rij ik harder dan toegestaan met een stresskipje richting de mensen van de klok.
Tegen negenen wordt er geacht dat we vooraan de weg op haar wachten (ons coolfactor is te laag om dichter bij het gebouw te mogen staan).
Uiteindelijk tegen half tien gaan de beentjes omhoog en denken we “Zo, dit hebben we weer gehad”.

Fijn weekend!

Verliefd…

Ik ben verliefd…
Ik heb het eigenlijk nog nooit zo te pakken gehad van iets levenloos, iets materieels, wat niet ademd, onroerendgoed zeg maar.. Een hoopje stenen met een lapje grond. Als er iemand is die niet materieel ingesteld is dan ben ik het. Ik zou gelukkig zijn als mamaloe wonende in een caravan, maar ooh wat een mooi hoopje stenen.

Liefde en ik zijn af en toe heup aan heup aant koekeloeren op internet. We willen weg van hier en graag naar daar… Daar is knus, warmte, ruimte, adem, natuur, lege horizon en vrij.
Althans zo waren we overeen gekomen. Maar daar is veranderd. Daar is nu een hoopje stenen, veel fietsers, toeterende auto’s, busbanen en een kwartier in de file staan om daar weg te komen. Maar daar is wel daar! En daar is waar ik wil zijn.
En liefde? Liefde is in de war van mijn omschakeling. Was ik eerst overtuigd van een aantal hectare vrijheid, ben ik nu overdonderd van een geweldig hoopje Pipi Langkous stenen in de binnenstad van Groningen.
Een hoopje stenen die wat hout ondersteund genaamd veranda, die samen met lood wat glas vasthoudt in de meest mooie patronen, die een trap ondersteund waar Maria in the Sound of Music jaloers op zou zijn geweest. Ik ga natuurlijk niet verklappen waar dat hoopje ligt. Straks liggen er meer wannabe pipi’s op de loer….

image

Nog een manie…

Zolang ik me kan heugen, heb ik al mijn twijfels gehad over vlees. Ik logeerde als kleine meid regelmatig bij mijn opa en oma Horresnor (een naam die ontleent werd aan de verhalen die mijn opa vertelde over kabouter Horresnor) en dan ging ik wel eens mee op boodschap naar de slager. Ik kwam niet veel verder dan de taille van m’n oma en had dus goed zicht op de lappen in de vitrine die omringt werden met rood sap. Trekkend aan de jas van m’n oma probeerde ik haar aandacht te trekken, maar niet alleen de klanten moesten op hun beurt wachten, ik ook. Uiteindelijk boog ze dan naar me toe en vroeg: “wat is er m’n kind”, waarop ik wees naar het rode sap en met een vies gezicht vroeg wat dat was. “Sap” antwoorde ze dan. Daar had ik dan mijn twijfels over.
Die zelfde slager kwam ook wel eens op een verjaardag bij mijn opa en oma Horresnor en nam dan een dieprode worst mee die later in plakjes verscheen op een bordje naast de kaas en komkommer. Vertwijfeld vroeg ik weer aan mijn oma wat dat was en toen het mijn beurt was, antwoorde ze “paardenvlees” en of ik het wilde proeven. Hard neeschuddend vertelde ik dat mijn lievelingsdier een paard was en dat het zielig was om paarden te eten. De slager bulderde hard en na op adem te zijn gekomen vertelde hij dat ik dan geen grote meid zou worden.

Jarenlang ben ik vegetarisch geweest en was mijn bijbel ‘Een leven lang fit’, nu te vergelijken met ‘De Voedselzandloper’. Ik was extreem gedisciplineerd en checkte ieder ingrediëntenlijstje achter op een verpakking. Op een dag was mijn bijbel in beslag genomen door wat heet een bezorgde moeder. Woest was ik!

Tegenwoordig heb ik een plank vol bijbels. ‘De Voedselzandloper’, ‘Broodbuik’, ‘Van Gifbelt Naar Tempel’ en ook weer ‘Een leven lang fit’ en tot overmaat van ramp heb ik ook het E-nummer boekje. Boodschappen doen is een drama! Want als je ook nog het besef hebt dat als je boontjes koopt die geteeld zijn in een niet Europees land, je eigenlijk je ecologische voetafdruk vergroot. Om deze boontjes in de Nederlandse schappen te krijgen, worden er liters cerosine verbruikt.

Des te meer je weet, des te meer je het besef krijgt dat je eigenlijk bij lange na niet alles weet.
Staat er in een tijdschrift op de ene pagina een betoog van een diëtiste over het belang van de schijf van vijf, sla je hem om en lees je een citaat uit een nieuwe ‘goeroe’ boek ‘Pas op met dierlijke eiwitten’. Of ‘Vervang suiker door zoetstof’ en dan hebben ze het niet over Stevia (een van nature mierzoete planten extract). Volgens andere artikelen zijn ‘wij’ jarenlang dom gehouden door de grote manipulatieve mannetjes boven aan de top.

Hoe dan ook, ik heb inmiddels mijn eigen bijbel waarin erg lekkere gezonde recepten staan waar ik en huisgenoten ons lekker bij voelen. Waar soms ook suikers in voorkomen, maar dan de gezonde variant, prutteld er met regelmaat (2x in de week valt onder regelmaat, toch?)een (biologisch) kippetje op het fornuis en kom ik, als de zin in koken ver te zoeken is, thuis met een heerlijke grote zak patat met fabriekszout en klodders majo met E620. Maar ach zo’n vette bek op z’n tijd is toch heerlijk!
image

Wie het kleine niet eert…

Precies… is het grote niet weerd…

De laatste tijd poppen de creatieve handgemaakte design winkeltjes in Groningen als paddestoelen uit de grond. Ik word daar heel erg blij van. Het leuke van deze winkeltjes is dat ze hippe, vaak ecologisch verantwoorde producten van net-uit-de-dop-designers aanbieden in hun vaak ook erg inspirerende ingerichte winkeltjes. Veel producten zijn gemaakt van recycle materiaal. Zoals oude wollen dekens (heb ik zelf ook nog een stuk of 20 van liggen) of oude plastic boodschappentassen (wie heeft die niet in huis..), maar ook van kurk zie je de mooiste creaties voorbij komen. Sieraden, tassen of bijvoorbeeld iPhone hoesjes.

Afgelopen weekend liep ik zo’n winkel binnen en van de vorige keer had ik onthouden dat ze in allerlei kleuren retrobehang aanboden. Helaas was dat uitverkocht, maar bij de kassa liep ik weer tegen hetzelfde trommeltje aan als de vorige keer. Een trommeltje met oude reclame sleutelhangers. Je kent ze wel de miniatuurtjes wasmiddel of Flipje van de Betuwe jam.
Afgelopen keer kocht ik daar een poppetje gebogen in de letter R. Beginletter van mister wonderful. Eigenlijk als je hem heel goed bekeek was het een letter P, maar ach it’s all in the eye of the beholder.
Dit keer graaide ik erdoor heen en bleef er aan mijn vinger een super mini theepotje hangen. Ik hou van oude theepotten. Vooral die met zo’n mooi dikke buik tuit, gebloemd en ruimte biedt voor in ieder geval een liter thee.
Deze deed dat natuurlijk niet, maar blij werd ik er wel van en dus ging ik hem afrekenen.
1 euro, zei een leuke mevrouw ( zo een die ook precies in zo’n leuk winkeltje past). Kan ik pinnen? Was mijn wedervraag. Nou…kwam er twijfelend uit die leuke vrouw. En vervolgens stelde ze voor dat zij de sleutelhanger voor mij zou gaan betalen. Och nee, maar dat wilde ik niet! Ik gooide m’n tas onderste boven, iets wat ik beter niet had kunnen doen ( snoeppapiertjes, verkleurde fishermens, onderdelen van pennen en een tampon rolde over de toonbank). Uiteindelijk wist ik nog 0,85 cent te voorschijn te toveren en daarmee sloten we de koop.
Voortaan maar wat meer money in the pocket meenemen.

image

Mislukt project…

Sinds 2008 is mijn woning annex atelier. Zijn rondslingerende stofjes, draden, naalden (tot ergernis van huisgenoten), inspirerende plaatjes, studs, koeienhaar ed. het levendige bewijs van mijn creatieve uitspattingen. Ideeën te over, materiaal in overvloed (noem iets en ergens in dit hobby-huis is datgene te vinden), maar helaas vaak niet genoeg tijd om de rust te vinden en not-to-be-dictated-by-a-watch.
Maar aangezien mijn voornemen is meer lanterfanten, heb ik gister een heerlijk middagje aangelummeld in mijn creatieve chaos.
Zoals ik al zei: ideeën te over, maar 1 ding wat ik al heel lang wilde proberen is het verven van koeienhuid. Tijdens mijn lanterfant middag in de stad vond ik textielverf van Dylon. Na wikken en wegen uiteindelijk olijfgroen, flamingoroze en bahamablue afgerekend (samen met de kralen van de ieniemienie missie).
Ik had nog wat vellen witte koeienhuid en na wat armbanden, een telefoonhoesje en wat hartjes uitgeknipt te hebben, het prutje volgens de beschrijving klaargemaakt en langzaam en vol spanning de harige accessoires ondergedompeld. Langzaam vond de verkleuring plaats tijdens het roeren. Na roeren en roeren en roeren en nog eens roeren kwam de teleurstelling om de hoek loeren. De achterkant kreeg een prachtige olijfgroene kleur, maar de haartjes kregen een onbestemd valig minterig kleurtje. Al met al 3 uur laten trekken i.p.v. de 45 minuten op de verpakking.
Ik was er toch echt van overtuigd dat het zou lukken en speurde internet af voor de oplossing. Helaas heb ik niks kunnen vinden over het verven van huiden, maar manlief kwam met een geniale oplossing…gewoon even Milka vragen hoe hun dat doen met hun koeien.
En als troost nam hij een dikke reep Milka chocolade mee. Wie wordt daar nu niet vrolijk van :).
image

Pretty Cowgirl Boots

Ik kan me geen leukere bezigheid voorstellen dan lanterfanten. En eerlijk gezegd ben ik er een kei in. Heerlijk aanrommelen in huis, van tijdschriftje naar tijdschriftje, met een kop koffie dromerig voor me uit staren, bladeren door m’n creatieve boeken, en dat zijn er nogal wat! Maar ook zonder doel ronddolen door de stad, nieuwe winkeltjes ontdekken of een stuk appeltaart met slagroom wegpeuzelen in m’n favourite restaurant.

Afgelopen jaar heb ik te weinig gehoor gegeven aan mijn drang tot lanterfanten. We, mijn dochters (11 en 12) en ik, zijn samen gaan wonen met de leukste man op deze aardbol en zijn lieve dochter (sweet 16). Dat heeft wat voeten in de aarde gehad, maar daarover later meer :). Mijn voornemen voor dit jaar is dan ook ” Een dag niet gelanterfant is een dag niet geleefd”.

Afgelopen zaterdag ben ik dan ook heerlijk de stad in gegaan, met stiekem dan wel een ieniemienie missie nl. kralen kopen bij de Pippoo’s. Maar verder geheel doelloos. In een van de smalle straatjes die uitloopt op de binnenstad van Groningen bleef ik stilstaan voor de uitnodigende etalage van een vintage winkel. Ik hou van vintage winkels. Het doet me denken aan vroeger bij mijn oma op zolder. Alsof er in ieder laatje en achter elk deurtje een schat opduikt.
Ik stapte naar binnen en nog voordat de rinkelende deur in het slot viel, stonden mijn ogen in de eksterstand. Rekken vol leren jassen, vintage jurkjes, bloesjes en rokken. Hangers met sjaaltjes, riemen, tassen en sieraden. En helemaal achter in de winkel zagen mijn eksterogen een paar prachtige laarzen staan. Zo’n paar dat ik altijd al had willen hebben. Zo’n paar die me in mijn leven al heel wat teleurstelling heeft gebracht, aangezien maat 42 bijna niet mee doet in de wereld van schoenen. En als zo’n paar al achter in de winkel op een rekje tussen een luttel aantal andere schoenen stond in maat 42, niet paste (grrrmll…). Vaak komt zo’n paar uit Spanje of Italië en daar meten ze met andere maten. Op mijn gezicht verscheen een smile van oor tot oor, want in slordig geschreven cijfers stond er 43 op het plakkertje. Met een plof lag mijn tas op de grond gevolgd door mijn zevenmijls-uggs en gleden mijn voeten hoopvol naar binnen. Geen knelpuntjes, lekker voetbed en beweegbare tenen, m.a.w. ze zaten als gegoten en niet veel later liep ik als happy eigenaar van de cowgirl boots de winkel uit.
Happy lanterfant day!

image